To nie było zauroczenie. Wiedziała, że przy zauroczeniu nie ma się aż tak silnych objawów
Myślę o śmierci godzinę dziennie, naprawdę i najgorsze, wiesz, jest to, że po prostu unikam ludzi, unikam ludzi jak chuj, cierpię po prostu tak strasznie.
Szybkie reblogowanie: Szybka akcja, od której wszystko się zaczęło. Przytrzymaj przycisk reblogowania, a następnie przeciągnij palec na blog, w którym chcesz post opublikować.
Szybkie wysyłanie posta: Wariacja na bazie klasyka. Przytrzymaj przycisk z samolocikiem, a następnie przeciągnij palec na blog, który ma być adresatem posta. Tylko na Androidzie, a dla iOS już wkrótce.
Szybka porada: Przytrzymując klawisz Alt możesz szybko reblogować w przeglądarce.
Depresja jest to stan w którym nagle wszystko staję się obojętne. Nie interesuję Cię, czy masz rodzinę bądź kogoś obok. Wszystko traci sens. Głowa Ci pęka od psychotropów. Myślisz tylko o tym żeby zasnąć i się nie obudzić.
A gdyby tak wstać, zebrać się na odwagę. Iść do niego i powiedzieć mu to co naprawdę o nim myślę. Wygarnąć mu to wszystko. Przecież to takie proste, pójdziesz powiesz to co myślisz i tyle. Nie wiadomo jakbym się starała aby zebrać się na taką odwagę to i tak tego nie zrobię. A wiecie dlaczego? Bo sercem kocham go najbardziej na świecie. Ale rozumem jest on już dla mnie nikim…
Ja się po prostu boję żyć. Boję się teraz wszystkiego: chodzenia, ludzi, tego, co będzie jutro. Ja przecież wiem, że nic mnie nie czeka, niczego nie dokonam. Chyba wolałbym nie żyć.
Co miałam ci powiedzieć? Nie daję sobie rady. Cholernie ciężko mi myśleć o przyszłości, gdy na każdym kroku odczuwał ten straszny ból. Nikt mnie nie rozumie. Nikt nie potrafi mi pomóc. Teraz gdy wszyscy mają miliony powodów do radości ja z coraz większym trudem powstrzymuję łzy. Nie jestem już tak silna jak wcześniej. Chciałabym być przy tobie, chciałabym cię odzyskać. Nie chcę cierpieć, nie chcę już tego czuć. To ten okropny ból, który rozrywa mi serce powodując, że tracę oddech, równowagę i nie potrafię się ruszyć. Z dnia na dzień jest gorzej, a powinno być lepiej. Nie chcę tracić nikogo dookoła, tylko nie potrafię wam powiedzieć, jak mocno potrzebuję teraz waszego wsparcia, obecności i troski. Żałuję, że jestem taka ale nie potrafię inaczej maskować bólu.
Płaczę, ponieważ nigdy nie sądziłam, że coś może się skończyć w taki sposób.
Bo najbardziej nie cierpię wolnego czasu, kiedy budzą się wspomnienia i odżywają obawy o przyszłość.
